व्हेंटीलेटर

व्हेंटीलेटर सिनेमा पाहिला . नुकतंच या सर्व अनुभवातून गेल्यामुळे असेल कदाचित , खूप relate होतं गेलं .त्यातील  विनोदापेक्षा  मुख्य कथानकातच मी गुंतले.
दादांचे ICU तील शेवटचे 23 दिवस,  कधी थोडी सुधारणा तर कधी तब्येत खालावणे, नातेवाईकांची ये जा, काळजी …. तसंच काहीसं.
व्हेंटीलेटर लावायचा की नाही , आधीच नळ्या , सुया खुपसून जीर्ण शरीराला किती यातना द्यायच्या , नव्वदीतल्या देहाने अजून किती सहन करायचं हे आपण ठरवणं किती कठीण असतं ते ही आपल्या वडीलांच्या बाबतीत ..
जसं डॉक्टर श्रॉफ सांगतात तसं माझ्या डॉक्टर भावाने आम्हाला वास्तवाची जाणीव करुन दिली . जगवणं म्हणजे केवळ मरण  त्यांना यातना देत लांबवणं असेल हे सांगितलं . अर्थात तोवर व्हेंटीलेटर लावला नव्हता फक्त तशीच वेळ आली तर काय हा प्रश्न होता . तेव्हा जी घालमेल होते , जे काही वाटतं ते सांगू शकत नाही . अशी वेळ कोणावर न येवो.
पण खरंच ते खूप थकले होते . जायच्या  आदल्या दिवसापासून खुणेने हे सर्व काढा .. आता बास …
असं सांगत होते . एकेक श्वास जाणवत होता. अद्ययावत तंत्राने शरीर तगवलं जात होतं पण जगण्या-मरणाच्या अंधुक रेषेवर झगडणारे आपले कुणी पाहणे वेदना  दायक असतं  . आपण हतबल असतो नियतीसमोर आणि ती जाणीव खिन्न करत राहते .
तब्बल 23 दिवसांच्या ICU तील प्रयत्नांना यश न येता त्यांनी निरोप घेतला . मॉनिटर वरील रंगीत रेषा आणि बीप आवाज थांबला आणि क्षणात हॉस्पिटल साठी ‘पेशंट’ ची ‘बॉडी’ झाली .  . एका श्वासाचं अंतर पार झालं … एक आयुष्य संपलं ….व्हेंटीलेटर बघताना मला तेच दिवस आठवत होते