पावसाचे दिवस

जून महिना पावसासोबत किती तरी आठवणी आणतो .. वर्षातून एकदाच अनुभवता येणारे खूप सारे गंध.. स्पर्श..आवाज. एक वेगळी दुनिया असायची ती.
   पहिल्या पावसानंतर येणारा मातीचा वास ..नव्या  पुस्तकांचा वास.. आदल्या वर्षी उरलेल्या वहीच्या पानांची ‘रफ वही’ असायची तिच्या बायंडीग चा वास. बरेचदा सगळं नवंकोरं नसायचं.. मोठ्या भावंडांची मालमत्ता हातात यायची .. पण बोलायची सोय नव्हती.. मग वह्यांचा वास घेऊन समाधान मानावं लागायचं. 
     नव्या युनिफॉर्मचा वास, रंगपेटीचा वास, वाँटरबँग च्या प्लॅस्टिकचा वास.सगळ्या वातावरणात एक ओला वास सोबत असायचा.
     आणि वेगवेगळे सुखद स्पर्श घेऊन यायचा पाऊस. .. पागोळ्यांचा तळहातावरचा थंड स्पर्श. पाण्याच्या थारोळ्यात दणादण उड्या मारताना अंगावर उडणारे पाणी.गोगलगाईचा थंड , चिकटपणा. पाऊस थांबल्यावर फांदी हलवून पाडलेला पाऊस. खूप पाऊस पडला की न चुकता लाईट जायचे. मग मेणबत्ती जवळ बसून उब मिळवण्याचा निष्फळ प्रयत्न व्हायचे.नवीन वह्या पुस्तकांवर मायेचा हात या दिवसात वर्षातून एकदा फिरत असे.
     पावसाळ्यात आवाजाची वेगळी दुनिया उघडत असे.. फक्त पावसाचा आवाज म्हटला तरी किती प्रकार! धो धो, रप रप, रिप रिप, टिप टिप, मुसळधार,मंद, रिमझिम.. प्रत्येकाचा आवाज लय वेगळे. चमकत्या पानांवरुन निथळणारे पाण्याची टपटप बेडकांच्या आवाजाला साथ देताना ऐकत रहावंसं वाटायचं.
      दिवसाच्या वेगवेगळ्या वेळी पडणारा पाऊस आपले वेगळे रंग गंध उधळीत येत असे.
      खरं तर आताही अनेक गोष्टी अशाच घडत असतील पण रोजच्या या धावपळीत , अनेक व्यवधाने सांभाळत या गोष्टींकडे दुर्लक्ष होतंय.. लहानपणी मन कसं टिपकागदासारखं असतं.. आता ती उर्मी , ती तरलता हरवून गेली आहे. या पावसाळ्यात हे सारं पुन्हा अनुभवायला हवं… पावसात ही धूळ निघून जाईल आणि पुन्हा नवी लकाकी , नवा उत्साह घेऊन पावसाचा आनंद घ्यायला मी तयार असेन.. 

व्हेंटीलेटर

व्हेंटीलेटर सिनेमा पाहिला . नुकतंच या सर्व अनुभवातून गेल्यामुळे असेल कदाचित , खूप relate होतं गेलं .त्यातील  विनोदापेक्षा  मुख्य कथानकातच मी गुंतले.
दादांचे ICU तील शेवटचे 23 दिवस,  कधी थोडी सुधारणा तर कधी तब्येत खालावणे, नातेवाईकांची ये जा, काळजी …. तसंच काहीसं.
व्हेंटीलेटर लावायचा की नाही , आधीच नळ्या , सुया खुपसून जीर्ण शरीराला किती यातना द्यायच्या , नव्वदीतल्या देहाने अजून किती सहन करायचं हे आपण ठरवणं किती कठीण असतं ते ही आपल्या वडीलांच्या बाबतीत ..
जसं डॉक्टर श्रॉफ सांगतात तसं माझ्या डॉक्टर भावाने आम्हाला वास्तवाची जाणीव करुन दिली . जगवणं म्हणजे केवळ मरण  त्यांना यातना देत लांबवणं असेल हे सांगितलं . अर्थात तोवर व्हेंटीलेटर लावला नव्हता फक्त तशीच वेळ आली तर काय हा प्रश्न होता . तेव्हा जी घालमेल होते , जे काही वाटतं ते सांगू शकत नाही . अशी वेळ कोणावर न येवो.
पण खरंच ते खूप थकले होते . जायच्या  आदल्या दिवसापासून खुणेने हे सर्व काढा .. आता बास …
असं सांगत होते . एकेक श्वास जाणवत होता. अद्ययावत तंत्राने शरीर तगवलं जात होतं पण जगण्या-मरणाच्या अंधुक रेषेवर झगडणारे आपले कुणी पाहणे वेदना  दायक असतं  . आपण हतबल असतो नियतीसमोर आणि ती जाणीव खिन्न करत राहते .
तब्बल 23 दिवसांच्या ICU तील प्रयत्नांना यश न येता त्यांनी निरोप घेतला . मॉनिटर वरील रंगीत रेषा आणि बीप आवाज थांबला आणि क्षणात हॉस्पिटल साठी ‘पेशंट’ ची ‘बॉडी’ झाली .  . एका श्वासाचं अंतर पार झालं … एक आयुष्य संपलं ….व्हेंटीलेटर बघताना मला तेच दिवस आठवत होते 

नटसम्राट

काल नटसम्राट पाहिला . का कोण जाणे नाटकाइतका नाही आवडला .ही तुलना नाही मनोगत आहे . मूळ नाटकाची अनेक पारायणं केल्यामुळे असेल सिनेमा खूपच फिका वाटतो . स्वगतं , विठोबाची भूमिका,काही प्रसंग  यांना वेळेसाठी कात्री लावली आहे .त्यामुळे त्यांची अगतिकता , मनस्वीपणा, दुःख तितके व्यापक वाटत नाही ,  नानाने भूमिका सुंदर केली आहेच पण त्याची देहबोली , skin tone  त्याच्या म्हातारपणाला suit होत नाही closeups मधे.

काळाचा अनेकदा घोळ वाटतो. छोटे तपशील सुटल्यासारखे वाटतात. सिनेमात दारू चं प्रस्थ खूप दाखवलं आहे जे मूळ नाटकात नाही .अर्थात सर्व वाईटच आहे असं नाही . नाटकाचं शिवधनुष्य पेलण्याचं अवघड काम खूप छान केलं आहे .

एक वेगळा अनुभव आहे हे नक्की.

पाउस

संथ पाउस पडतो
झाडे,कौले भिजवीत
जणू स्वप्न उतरते
जडावल्या पापणीत….
झाडे चिंब शहारली
पक्षी मिटत पंखात
शांत दुपार पेंगते
थेंब थेंब न्याहळत…
ओल्या लाल कौलांवर
मंद पावसाचा सूर
हिरव्या कंच शेतावर
संथ थेंबांचा पदर…
ओला वास रानीवनी
ढग पाण्यात वाहात
भोवताल सारे स्तब्ध

थेंब एकटे गातात….

..4361061

चार-ओळी

तुला विसरुन जाणं ,मला वाटलं तितकं सोपं नव्हतं
कोसळणारया धारांना, असं थोडंच रोखता येतं
*********************************
माझ्या गाण्यात तुच असतोस
सुर आणि ताल होवुन
,माझ्या श्वासात उमलत असतोस
एक नवा श्वास होवुन
**********************************
आठवण तुला माझी आता
खरच का रे येत नाही
कोसळणारया धारां मधे
माझं असणं जाणवत नाही?
********************************
सान्गेन तुला म्हणते पण
सान्गायच राहुन जातं
आभाळ भरुन येतं
पणबरसण्याचं राहुन जातं*
************************************
तुझ्याबद्दल खरच माझी
काही सुध्दा तक्रार नाही
स्वत:विषयी मात्र मला
आता विश्वास उरला नाही
************************************

पाऊस

आज पहाटे लाजत मुरकत , बरसून गेला पाउस नवथर
तहानलेल्या धरतीला या स्पर्शून गेली एक खुळी सर
मातीवरती हलकी नक्षी ,पानांवरती रंग ओलसर
मिटलेल्या पंखात अजूनही नाजूक ओली हळवी थरथर
पागोळ्यांचे पैंजण छुन छुन ,टपटपणार्या ओल्या वेली
हिरवाईची खूण जागवीत पाऊस येई सोनपावली
मेघ अजूनही विस्कटलेले ,चंद्रकोर ही ओली अजुनी
अन्कुरातले स्वप्न फुलविते हसरी गंधित मोहक अवनी